Kısaca kimya, hareketi ve sonuçlarını inceler. Hareket söyleminden kasıt, özünde elektronların hareketidir. (elektronik hareket)

Kimya bu bağlamda büyük ölçüde kuantum mekaniğinden, yani mikromekanikten güç alır. Kimya’da büyük (yığınla) maddenin makroskopik incelenmesi yalnızca Termodinamik ve Akışkanlar Mekaniği dallarında söz konusudur; geriye kalan kimya tamamen mikro boyutlara sahiptir. Mikro-makro özellikler arası geçiş ise yine bir başka kimya dalı olan “İstatistik Mekanik” yoluyla sağlanır.

Fizik ile Kimya arasındaki kesin bir sınır olmamakla birlikte genel olarak söylenebilir ki Fizik ve Kimya’nın yüzde 80’i tıpatıp aynıdır, geriye kalan yüzdelik dilim farkı uygulama niteliğinde fark eder; örneğin kimyacı için gezegenlerin mekanik incelenmesi ya da bir topun eğik atış hareketi önemli olmadığı gibi, fizikçi için de organik kimya içeriğinin bir anlamı yoktur.

Yaklaşık 3,5 milyon organik, 2 milyon kadar da anorganik bileşik olduğu düşünülürse, kimya bilimi yaklaşık 6 milyon bileşiğin incelenmesini kapsar, bu konudaki bilgi ve etkinlikleri sistemli hale getirmek, bir sistematik geliştirmek amacıyla birbiriyle ilgili bileşikleri, sistemleri, yöntemleri ve amaçlarını gruplayan birçok alt dala ayrılır: Analitik kimya, Biyokimya, Anorganik kimya (İnorganik kimya), Organik kimya, Fizikokimya, Kuantum mekaniği, İstatistik mekanik, Kuantum kimyası, Nükleer kimya, Katı hal kimyası, Sıvı hal kimyası, Plazma kimyası, Parçacık kimyası (Yüksek enerji kimyası) başlıca Kimya dallardır. Kimya denilince ilk önce aklımıza bütün maddeleri inceleyen bilim dalı gelmelidir. Özellikle maddelerin yapı taşlarını inceler.

Kimya Mühendisliği kimyasal maddelerin sanayide üretimi, kontrolü ve üretim şemalarının dizaynı ile ilgilenir, kimya mühendisinin kimyager ile yaptıkları iş bazında hiçbir ilgisi yoktur. Kimya mühendisliği daha ziyade bir tür sanayi mühendisliği olarak değerlendirilmelidir.

Kimyanın Ana Bilim Dalları:

Kuantum mekaniği
İstatistiksel mekanik
İnorganik kimya

Fiziksel Kimya: Kimyasal kinetik, Termodinamik, Akışkanlar mekaniği, Yüzey kimyası, Fotokimya, Polimer kimyası, Makromolekül kimyası, Elektrokimya, Magnetizma, Biyokimya

Analitik Kimya: Spektrokimya, Asit-baz-tuz kimyası, Kromatografi, Gravimetri, Voltametri, Potansiyometri Organik kimya: Stereokimya’yı içerir.

Çekirdek Kimyası (Nükleer Kimya): Çekirdeğin Kuantum mekaniğidir. Radyokimya da bu dalın bir parçasıdır;

Katı hal kimyası
Sıvı hal kimyası
Plazma kimyası

Parçacık Kimyası: Atomaltı parçacıkların Kuantum mekaniği

Kuantum Kimyası: Atom ve moleküllerin Kuantum mekaniği

Bu listeye ek olarak kimya dallarını “saf (temel)” ve bunlardan türeyen “uygulamalı” kimya dalları olarak da sınıflandırabiliriz:

Saf Kimya: Kuantum mekaniği, Termodinamik, İstatistiksel mekanik, Akışkanlar mekaniği, Kimyasal kinetik

Uygulamalı Kimya: Kuantum kimyası, Nükleer kimya, Parçacık kimyası, Katı-Sıvı-Plazma kimyaları

The post Kimya Nedir ? appeared first on Hepgün Ajans - Ansiklopedik Bilgiler I Bilim I Haberler I Hayvansever Kanalları I Hukuk I Film I Kitap I Sağlık I Tarih I Yaşam.

Fizik bilimi insanların doğada gerçekleşen olayları açıklama isteğinden doğdu. Bu duruma uygun bir başka tanımla; Fizik; doğayı anlama, doğal olayların neden ve sonuçlarının öğrenme ve bunları matematiksel metotlarla ifade etme işidir.

Fizik bilimiyle uğraşan bilim insanlarına fizikçi denir. Fizikçi bilimsel metotlar kullanarak maddenin temel özeliklerini inceler. Bu incelemelerini yaparken fizik biliminin sorgulanabilir, denenebilir, yanlışlanabilir ve elde edilen verilere dayandırılabilir olduğunu bilir.

Fizikçilerin amacı, doğaya insanlığın yararına olacak şekilde yön verebilmektir.

Günümüzde fizik sadece fizikçilerin bir uğraş alanı değildir. Fizik; konularıyla uzaktan yakından herkesi ilgilendiren bir bilim dalıdır. Fiziğin konuları arasına, elektron, kuarklar gibi maddelerin yapısını oluşturan en küçük yapı taşlarından, evrendeki yıldızların ve galaksilerin işleyişine varıncaya kadar tüm doğa olaylarını kapsayan geniş bir alan girmektedir.

The post Fizik Nedir ? appeared first on Hepgün Ajans - Ansiklopedik Bilgiler I Bilim I Haberler I Hayvansever Kanalları I Hukuk I Film I Kitap I Sağlık I Tarih I Yaşam.

Her organizma türü seçkin protein ve nükleik asit moleküllerinden oluşan bir özel yapıya sahiptir. Yaklaşık 1.500.000 canlı organizma türü vardır ki bunlar da E.coli ve insan organizmasında olduğu gibi büyük bir karmaşıklık gösterirler.

Böylesine karmaşık yapıların organizasyonunda şaşırtıcı bir şekilde olağanüstü bir hiyerarşi (düzen) mevcuttur. Ortamda mevcut öncül maddelerden (CO2, H2Ove NH3), amino asitler, nükleotidler, şekerler ve yağ asitlerinin sentezinde yararlanılır. İşte bu yeni maddelere biyomolekül denir.

Canlının yapısını oluşturan ve belli ve özgün işlevlere sahip molekül topluluklarına biyomolekül denir. 20 aa, 5 baz, ?-D glikoz, ?-D riboz, yağ asitleri, gliserol ve kolin.

Bunlar da kendi aralarında kovalan bağlarla bağlanarak değişik makromolekülleri (proteinler, nükleik asitler, polisakkaridler) meydana getirirler. Makromoleküller, hücre organellerinde bir arada bulunan supramoleküler kompleksleri oluşturmak üzere kovalent olmayan bağlarla birleşirler.

The post Canlının Kimyasal Elementleri appeared first on Hepgün Ajans - Ansiklopedik Bilgiler I Bilim I Haberler I Hayvansever Kanalları I Hukuk I Film I Kitap I Sağlık I Tarih I Yaşam.

1-) Bitki Fizyolojisi 

2-) Bitki Morfolojisi 

3-) Bitki Sistematiği (Sistematik Botanik) 

4-) Bitki Ekolojisi

Ayrıca botaniğin birçok alt disiplni mevcuttur. Bunları özetlersek;

Briyoloji (Bryology); karayosunlarını inceler.

Etnobotanik (Ethnobotany); bitkiler ve hayvanlar arasındaki ilişkiler inceler.

Ekonomik Botanik; ekonomik değeri olan bitkileri ve nasıl kullanılacağını inceler.

Ormancılık (Forestry); orman yönetimi ile ilgili çalışmaları kapsar.

Bahçecilik (Horticulture); çelikleme, yumru, köklü bitkilerden ve tohumlardan bitki yetiştirmek için ve bunun için gerekli toprak hazırlama süreçlerini içeren, mevcut bitki türlerini hibrit (melezleme) çalışmalarıyla zenginleştirmeyi amaçlayan bilimsel ve endüstriyel bir alandır.

Likenoloji (Lichenology); likenleri inceler.

Paleobotanik (Paleobotany); bitki fosillerini inceler.

Polenoloji (Palynology); polenleri ve sporları inceler.

Fikoloji (Phycology); algleri inceler.

Fotokimya (Phytochemistry); bitkilerdeki kimyasal süreçleri inceler.

Fitopatoloji (Phytopathology); bitki hastalıklarını inceler.

Bitki Genetiği; bitkilerdeki genetik materyal (dna, rna, kromozomlar vs..) üzerinde çalışır.

Bitki Ekolojisi; bitkilerin canlı ve cansız çevre üzerindeki karşılıklı etkileşimi üzerinde çalışır.

The post Botanik Nedir ? appeared first on Hepgün Ajans - Ansiklopedik Bilgiler I Bilim I Haberler I Hayvansever Kanalları I Hukuk I Film I Kitap I Sağlık I Tarih I Yaşam.

M.Ö 4. ve 2. yüzyıllar arasında eski çin uygarlığında eczacılık amaçlı çok sayıda bitki kayıt listelerine ve bitki karışım bilgilerine rastlanır. Bu devirde birçok çinli yazar bitkiler üzerinde çalışmaları sonucu eczacılık bilgileri içeren yazılar yazmıştır. Bunlar arasında dikkate değer en önemli bilimadamları; M.Ö. 2. yüzyılda yaşamış ünlü eczacılık bilimi uzmanı ‘Huangdi Neijing’, yine ilaçlar üzerinde uzmanlaşmış 11.yüzyılda yaşamış ‘Su Song’ ve ‘Shen Kuo’ sayılabilir.

M.Ö. 300’lü yıllarda avrupada botanik çalışmaları görülmeye başlamıştır. Bu tarihlerde Aristotales‘in öğrencisi olan Theoprastus, ‘Historia Plantarum'(Bitkilerin Tarihi) ve ‘On the Causes of Plants'(Bitkilerin nedenleri üstüne) isimli iki büyük botanik çalışmasına imza atmıştır. ‘Historia Plantarum’ kitabı latinceye çevrilmiş olup günümüze kadar ulaşabilmiştir.

M.S. 1. yüzyılda yaşamış olan Pedanios Dioskorides tıbbi bitkiler alanında greko-romen uygarlığının yetiştirdiği önemli botanikçilerden biridir. Dioskorides‘in 5 ciltten oluşan ‘De Materra Medica’ isimli kitabı şifalı bitkiler kitabı içinde çok önemli bir yere sahiptir. Bu kitapta 600’e yakın bitki hakkında lokasyon, morfolojik ve tıbbi kullanımları hakkında bilgiler vermiştir. Bitkileri; Aromatik Bitkiler, Yenen yada besin olarak kullanılan bitkiler ve Şifalı bitkiler olarak sınıflandırmıştır. Yine M.S 1. yüzyılda Romalı filozof Gaius Plinius Secundus 37 ciltlik ‘Naturalis Historia'(Doğa Tarihi) ansiklopedisini yazmış ve eserinin 16 cildini bitkilere ayırarak botanik tarihindeki yerini almıştır.

M.S. (828-896) yılları arasında yaşamış iranlı müslüman biyolog Abü Hanifa Dinawari ‘Kitab al Nabat'(Book of Plants=Bitkilerin Kitabı) adlı eseriyle önemli bir yere sahiptir. Kitabında 640’a yakın bitki türü tanımlamış, bitki gelişimi ve aşamalarını, tohum, çimlenme, bitkilerde meyve ve çiçek oluşumu konusunda bilgilere yer vermiştir.

13. yüzyılda yaşamış olan İbn al-Baitar ‘Kitab al Jami Adwiya al Mufrada’ isimli eseriyle yaşadığı yüzyılın en önemli botanikçisi ve eczacısı idi. İbn al-Baitar’ın 300’ün üzerinde kendisine ait keşfi vardır. İlaçlar, yiyecekler ve 1400’den fazla farklı bitki türleri üzerinde çalışmalar yapmıştır. İbn al-Baitar’ın kitabı ‘Kitab al Jami fi Adwiya al Mufrada’ 1758 yılında latinceye çevrilmiş, 19.yüzyılın başlarına kadar kullanılmış ve avrupalı meslektaşları üzerinde çok etkili olmuştur.

15.ve 16. yüzyıllarda tıbbi bitkiler ile alakalı çok sayıda makale ve kitap yayımlandı. Bu dönemde ‘pharmacopoeias’ isimli İlaçlar kitabını yazan doktor ve meşhur botanikçi alman Valerius Cordus sayılabilir. 16. yüzyılda merceklerin kesfi ve mikroskobun bulunması botanikte gelişmelere hız kazandırdı. 1665 yılında Robert Hooke şişe mantarından aldığı kesitleri mikroskobunda incelerken küçük odacıklar gözlemlemiş ve bunlara ‘cell=hücre yada odacık’ adını vermiştir. Hücreyi keşfeden Robert Hooke mikroskop ile yaptığı gözlemleri çizimlerine yansıtmış ve ‘Micrographia’ (Mikro Çizimler) isimli kitabında yayımlamıştır. Robert Hooke‘un mikroskop kullanarak yapmış olduğu çalışmaları takiben Marcello Malpighi ve çok önemli bitki anatomisi ve fizyolojisi çalışmaları bulunan bitki fizyolojisinin babası olarak kabul edilen ‘Nenemiah Grew’ önemli botanikçilerdendir.

17. yüzyılın önemli botanikçilerinden biri olan Gaspard Bauhin Linneus‘tan önce bitkileri ikili isimlendirme yöntemi ile adlandıran ilk botanikçidir.

1727 yılında ingiliz fizyolog, mucit ve kimyacı Stephen Hales ‘Vegetable Statick'(Bitki Statiği) isimli kitabını yayımladı. Hales kitabında suyun bitkilerde nasıl mobilize edildiğini açıkladı ve bitki fizyolojisinin temellerini attı.

İsveçli botanikçi, doktor ve zoolog Carl Linnaeus(Carolus Linnaeus) 1753 yılında 6000’e yakın bitki türünü tanımladığı ve günümüzde hale kullanılan ‘Binomial nomanclature'(İkili İsimlendirme) bitki sistematiğinin temellerini attığı ‘Species Plantarum'(Bitki Türleri) isimli kitabını yayımlamıştır. Ayrıca bu kitabında Linne bitkilerin eşey orgalarını referans alıp sınıflandırılmasını önermiştir. 1754 yılında bitkiler alemini (Kingdom=Alem) 25 Class(Sınıf=Class)‘a ayırmıştır.

Günümüzde botanik bilimindeki çalışmalar yapılan yeni keşifler, yöntem ve teknikler ile gelişmeye devam etmektedir. Özellikle hücre üzerinde yapılan genetik ve moleküler genetik çalışmalar, bitki kimyası, özellikle tarımsal endüstride ve beslenme alanlarında etik olarak tartışma yaratsa da (Çeşitli hastalıklara, zararlı böceklere karşı dayanıklı, yüksek verimli genetiği değiştirilmiş organizmalar) devrim sayılabilecek gelişmelere sahne olmaktadır.

The post Botaniğin Tarihçesi appeared first on Hepgün Ajans - Ansiklopedik Bilgiler I Bilim I Haberler I Hayvansever Kanalları I Hukuk I Film I Kitap I Sağlık I Tarih I Yaşam.

Biyolojik bilimler, birkaç temel ilkenin altında toplanılabilirler: evrensellik, evrim, çeşitlilik, devamlılık, genetik, homeostasis, ve etkileşimler.

Evrensellik: Organizmalar; görüntüde, doğal ortamında ve davranışlarında fazlaca farklılık göstermelerine rağmen, aslında tüm canlılar bazı evrensel temelleri paylaşırlar. Bütün canlı yaşamının karbon bazlı bir biyokimyası vardır. Karbon, tüm canlıları oluşturan temel yapı taşıdır. Aynı şekilde, su da, temel çözendir. Dünya’daki tüm organizmalar, genetik bilgiyi depolamak için DNA ve RNA bazlı mekanizmalar kullanırlar. Bir diğer evrensel ilke ise, virüslerin dışındaki tüm canlıların hücrelerden oluştuğudur. Aynı şekilde, tüm organizmalar, benzer büyüme süreçleri geçirirler.

Tüm bu sayılanlar, Dünya’daki tüm organizmalar için geçerli olsa da, teoride alternatif bir yaşam türü de varolabileceğinden, bilim insanları, alternatif bir biyokimyayı araştırmaktadırlar.

Evrim: Biyolojideki temel düzenleyici içerik, tüm canlıların aynı kökten gelip, değişik süreçler sonrasında değişip geliştiğini savunan evrimdir. Charles Darwin, evrimin sürmesine sebebiyet veren doğal seleksiyonu açıklayarak, evrimi, geçerli bir teori olarak kılmıştır (Alfred Russel Wallace’ın bu içeriğin keşfedilmesinde büyük rol oynadığı da belirtilmelidir). Modern sentez teorisinde, genetik çeşitlilik de bu mekanizmada önemli rol oynar.

Bir türün, ürediği tür hakkındaki bilgileri, onların özelliklerini ve türün son halinin diğer türlerle ilişkisini inceleyen bilim dalına filogeni denir. Biyolojiye birbirinden farklı birçok yaklaşım türü, filogeniyi ilerletir: Moleküler biyoloji, DNA zincirlerinin karşılaştırılmalarını yaparken fosillerin karşılaştırmalarını da paleontoloji yapar. Bilim insanları, evrim ilişkilerini, birkaç metotla inceleyip düzenlerler. Bu metotlar; filogenetik, fenetik ve kladistik olarak üç dalda toplanılabilir.

Evrim teorisi, Darwin ve Wallace tarafından açıklanmasından beri, bu fikir, sonuçlara ya da açıklamalara karşı olanlar tarafından sürekli kötülenmiştir. Genellikle, bu açıklamaların karşısında dini açıklamalar kullanılmıştır. Ancak, profesyonel biyologların neredeyse hepsi, evrim teorisinin kullanılabilir ve geçerli bir teori olduğunu kabul etmişlerdir.

Çeşitlilik: Sistematik ve taksonominin ilgi alanı olan sınıflandırma, birbirinden farklı yöntemler izler. Taksonomi, organizmaları, taxa adı verilen gruplarda sınıflandırırken, sistematik, organizmaların birbirleriyle ilişkilerini inceler. Bu bilim dalları, kladistik ve genetik dallarında da geliştirmişlerdir.

Geleneksel olarak, canlılar beş büyük aleme bölünürler:

Monera — Protista — Fungi — Plantae — Animalia

Ancak, çoğu bilim insanı, bu sistemi demode bulmakta ve de modern alternatifler getirmektedirler. Modern sistemler, üç-alemli bir sistem kullanırlar:

Archaea — Bacteria — Eukaryota

Bu alemler, hücrelerin çekirdeklerinin olup olmamasına ve hücrelerin iç yapılarının farklılıklarına göre bölünmüştür.

Aynı zamanda, metabolik anlamda, daha az canlı olan bazı hücreiçi parazitler de biyolojide ayrı bir alem olarak incelenirler:

Virüsler — Viroidler — Prionlar.

Daha da ileri gidildiğinde, bütün alemler, tüm türler ayrı ayrı sınıflandırılıncaya kadar bölünürler. Bu sıralama, şu sırayla gider: Alem, Filum, Sınıf, Takım, Cins, Tür ve Alt türdür. Bir organizmanın bilimsel adı, onun cinsi ve türüne göre belirlenir. Mesela, insanlar Homo sapiens olarak adlandırılırlar. Homo cinsi, sapiens ise türüdür. Bilimsel tür isimlerini yazarken, organizmanın cinsinin ilk harfini büyük yazıp türünü küçük harflerle yazmak gerekir. Ayrıca tüm adın da yana yatık yazılması bir kuraldır. Sınıflandırma için kullanılan terim, taksonomidir.

Devamlılık: 19. yüzyıla kadar, yaşamsal formların bazı şartlarda aniden ortaya çıkabileceği düşünülüyordu. William Harvey, bu yanlış kavramı, “tüm yaşam bir yumurtadan gelir” (Latince’de Omne vivum ex ovo) sözüyle düzeltmiş ve modern biyolojinin temellerini atmıştır. Kısaca anlatmak gerekirse, bu söz, hayatın bir kaynaktan kırılmayan bir devamlılıkla geldiğini söyler.

Aynı ataya sahip birkaç organizma benzer özellikler gösterirler. Dünya’daki tüm organizmalar, ortak bir atadan ya da ortak bir gen havuzundan gelirler. Tüm dünyanın en son ortak atasının 3.5 milyar yıl önce ortaya çıktığı düşünülmektedir. Biyologlar, genetik kodun evrenselliğini; bacteria, archaea ve eukaryotun hepsinin aynı atadan geldiğinin önemli bir kanıtı olarak düşünmektedirler.

Homeostazi: Homeostazi (denge), açık bir sistemin, bağlantılı kontrol mekanizmaları tarafından kontrol edilen dinamik eşitlikler aracılığıyla, kendi iç ortamının sabit bir hal sağlayabilmesidir. Tek hücreli ya da çok hücreli tüm organizmalar, homeostasis gösterir: Hücresel düzeyde pH değerinin ayarlanması, organizma düzeyinde vücut sıcaklığının sabit tutulması ve ekosistem düzeyinde bitkilerin karbondioksit fazlalığında daha hızlı büyümesi buna örnek olarak gösterilebilir. Doku ve organlar da homeostasis sergilerler.

Etkileşimler: Her şey diğer organizmalar ve çevreyle etkileşim içerisindedir. Biyolojik sistemleri incelemenin bir zor kısmı da, incelenen organizmanın diğer faktörlerle çok sayıda etkileşim içerisinde olmasıdır. Mikroskobik bir bakterinin lokal şeker eğimine tepkide bulunması, aslında, bir aslanın Afrika savanasında yemek aramasından farklı değildir. Herhangi bir tür için, davranışlar; agresif, yardımcı, parazitsel ya da simbiyotik olabilir. İşler, herhangi bir ekosistemde, birden fazla tür etkileşime girdiğinde karışır. Bu türdeki çalışmalar, ekolojinin çalışma alanındadır.

The post Biyolojinin İlkeleri appeared first on Hepgün Ajans - Ansiklopedik Bilgiler I Bilim I Haberler I Hayvansever Kanalları I Hukuk I Film I Kitap I Sağlık I Tarih I Yaşam.

Biyologlar, tüm canlıları; tüm gezegeni kaplayan küresel boyuttan, hücre ve molekülleri kapsayan mikroskobik boyuta kadar onları etkileyen önemli dinamik olaylarla birlikte inceleyen, biyoloji bilimiyle uğraşan kişilerdir. Birçok süreci bünyesinde barındıran hayati süreçlerden bazıları; enerji ve maddenin işlenmesi, vücudu oluşturan maddelerin sentezlenmesi, yaraların iyileşmesi ve tüm organizmanın çoğalmasıdır.

Hayatın gizemleri, tarihteki tüm insanları etkilediğinden; insanın fiziksel yapısı, bitkiler ve hayvanlar hakkındaki araştırmalar tüm toplumların tarihlerinde yer bulur. Bu kadar ilginin bir kısmı, insanların hayata hükmetme ve doğal kaynakları kullanma isteğinden gelmektedir. Soruların peşinden koşmak, insanlara, organizmaların yapıları hakkında bilgi kazandırdı ve de yaşam standartları, zamanla yükseldi. İlginin bir diğer kısmı ise, doğayı kontrol etme isteğinden çok, onu anlama isteğinden gelmektedir. Bu araştırmaların ilerletilmesi, bizim dünya hakkındaki düşüncelerimizi değiştirmiştir.

Biyolojinin; botanik, zooloji ve tıp gibi birçok dalı eskidir. Ancak, bunları tek bir kategori altında toplayan “biyoloji”, ancak 19. yüzyılda ortaya çıkmıştır. Bu bilimin gelişmesiyle, bilim insanları, bütün yaşayan varlıkların, ortak bazı özellikler taşıdıklarını anlamışlardır. Bu nedenle de varlıkların bir bütün içerisinde incelenmesinin yararlarını kavramışlardır. Biyoloji, günümüzde, en önemli bilim dallarından biridir: Tüm yeryüzündeki biyoloji ve tıp dergilerde, yıllık bir milyon makaleden fazla yayımlanmaktadır. Aynı zamanda, biyoloji, yeryüzündeki tüm okullarda öğretilen ana derslerden biridir.

Biyoloji, bu kadar fazla konuyu kendi kapsamı altında topladığı için birçok dallara bölünmüştür. Organizma türüne göre bu bilimdalını bölen yöntem; bitkileri inceleyen botanik, hayvanları inceleyen zooloji ve son olarak da mikroorganizmaları inceleyen mikrobiyolojiyi ana dallar olarak alır. Bazı bölme yöntemleri ise, incelenen organizmaların derecesine göre bu ayrımı yapmaktadır: Bu sistem; hayatın temel kimyasını inceleyen moleküler biyolojiyi, hayatın temel yapı taşları olan hücreleri inceleyen hücre biyolojisini, organizmaların iç organlarının çalışmasını inceleyen fizyolojiyi, organizmaların dış görünüşlerini inceleyen morfolojiyi ve organizmaların birbirleri ve çevreyle ilişkilerini inceleyen ekolojiyi, biyolojinin anaimesi, Yunanca hayat anlamına gelen bios’la, ‘incelemesi’ anlamına gelen logos’un, birleşmesiyle oluşmuştur. Göründüğü kadarıyla kelime, günümüzde kullanılan anlamıyla ilk defa, Gottfried Reinhold Treviranus’un Biologie oder Philosophie der lebenden Natur’unda (Biyoloji ya da yaşayan Doğanın Felsefesi) (1802) ve Jean-Baptiste Lamarck’ın Hydrogéologie’sinde (Hidroloji) (1802) kullanılmıştır. Kelimenin kendisi ise 1800’de Karl Friedrich Burdach’a atfedilse de, kelime Michael Christoph Hanov’un 1766’da basılan Üçüncü Cilt’inde, Philosophiae naturalis sive physicae dogmaticae: Geologia, biologia, phytologia generalis et dendrologia başlığıyla yer bulmuştur.

The post Biyoloji appeared first on Hepgün Ajans - Ansiklopedik Bilgiler I Bilim I Haberler I Hayvansever Kanalları I Hukuk I Film I Kitap I Sağlık I Tarih I Yaşam.