Su samuru, nesli tükenmekteyken son anda kurtarılan hayvanlardan biridir. Avustralya ve Antarktika dışında tüm dünyadaki nehir ve göl kenarlarında yaşarlar. Suyun yanında veya içinde yaşayan su samurları genellikle sucul yaşama iyi adapte olmuşlardır. Hayatlarının büyük bir bölümünü suda geçirirler. Üstelik suda geçirdikleri zaman boyunca derileri asla ıslanmaz. Su samurları suda yaşayan diğer memelilerden farklı olarak kendilerini sıcak tutacak vücut yağlarına sahip değillerdir. Fakat buna rağmen yaşamlarını soğuk sularda normal bir şekilde sürdürebilirler.

Su samurlarının soğuktan korunmalarını sağlayan tek unsur kalın kürkleridir. Bir zırh gibi olan kürkleri sıktır. Hatta dünyadaki en yoğun kıl oranına sahip hayvan su samurudur. Beş santimetrekareye 1 milyon kıl düşer. Bu da onların suyun içinde ve dışında soğuktan korunmalarına yardımcı olur.

Boyu yaklaşık 60 cm uzunluğunda olan su samurunun 30 cm uzunluğunda sağlam ve yassı bir kuyruğu vardır. Kuyruk, su samuru yüzerken kürek ve dümen görevi görür. Buna karşın su samurunun ayakları çok kısadır. Ancak bu özelliği suda yüzmesini kolaylaştırır. Su samuru yuvasını akarsuların veya batakların yanı başında kazar. Fakat yuvanın giriş deliği daima suyun içindedir. Bu sayede suya dalamayan hayvanların yuvaya girme olasılığı ortadan kalkmış olur. Çoğunlukla yalnız dolaşır ve gece avlanır. Oynamayı ve suda sırt üstü yüzmeyi çok sever. Gerçek bir su hayvandır. Suda yavrular, suda uyur ve suda beslenir. Karaya seyrek çıkar.

Her yıl bir yavru yavrular. Sırt üstü yüzerken yavrusunu emzirir. Avlanacağı zaman yavruyu yosunlar arasında gizler.

Su samuru su içinde yaşamasını olanaklı kılan bir özelliği de pençeleridir. Kısa ayaklarının dibindeki ufak pençelerinin beş parmağı vardır. Bu parmakların bir zarla birbirine bağlanmış olması pençenin düzeyini genişletir. Bu perde ayaklar, su samurların usta birer yüzücü olmalarına sağlar. Su samurunun bulanık suda dahi avlanabilmesinin sırrı ise yüzündeki bıyıklarıdır. Bu bıyıklar dokunmaya karşı oldukça duyarlıdır. Böylece avlayacağı balıkların yüzerken su içerisinde meydana getirmiş olduğu düzenli titreşimleri bıyıkları ile algılayabilmektedir.

Su samurunun su altında burun deliklerini kapatma özelliği vardır. Aynı şekilde kulaklarını da kapatabilir. Bu işi uzun tüylerinin yardımıyla başarır. Vücutlarının alt kısımını sıkıca saran kürkleri suyu itmeye yarar ve ıslandıktan kısa bir süre sonra da kurur. Köpeklerin koku hassasiyetlerine benzeyen güçlü bir koku alma duyuları da vardır. Bu özelliklerini genellikle karada avlanmak, iletişim kurmak ve tehlikeye sezmek için kullanırlar. Kafatasının üstünde olan gözleri ve burun delikleri, suya yarı dalmış durumda yüzerken su samurlarına yüzeyden yukarısını görebilme ve nefes alabilme imkânı sağlar.

Su samurlarının en ilginç özelliklerinden bir tanesi de elleriyle araç kullanabilen nadir hayvanlardan biri olmalarıdır. Oyun oynamayı çok severler. Örneğin; yakaladıkları balığı sırf oyun olsun diye geri bırakıp tekrar tekrar yakalarlar.

The post Oyuncu Su Samurları appeared first on Hepgün Ajans - Ansiklopedik Bilgiler I Bilim I Haberler I Hayvansever Kanalları I Hukuk I Film I Kitap I Sağlık I Tarih I Yaşam.

Grönland ırkı kutup kurdundan türemiştir.

Irk Özellikleri:

Son derece gürbüz bir ırktır. Omuz yüksekliği, erkek köpeklerde 60 cm ve üzeri dişi köpeklerde ise 55 cm ve üzeridir. Vücut ağırlığı yaklaşık 30 kg’dır. Kaslı ve iri kemikli bir vücudu vardır; göğsü geniş, bacakları kusursuz derecede düz ve ayakları iri, yuvarlak ve kalın tabanlıdır. Ağız-burun bölgesi koni biçimindedir. Burnu siyah renkliyse de yazın pembeye dönebilir. Dişleri çok güçlüdür. Gözleri koyu renkli ve hafif çekik olup içten bakışlara sahiptir. Kulakları küçük, üçgen biçiminde ve diktir. Kalın kuyruğu sırtına doğru kıvrık halde tutulur. Tüyleri, düz, kaba ve oldukça uzun olup, ağır bir iç postu vardır. Irk standartları, tüy örtüsünde, albinoluk dışında her tür renge ve renk karışımına izin verir.

Mizacı:

İskandinav kökenli diğer tüm köpek ırkları gibi, esas olarak, iyi huylu, sadık, hareketli ve sevecendir. Bu ırk genellikle sürü halinde çalıştığından, Grönlandlar çoğunlukla bir sahiple yakınlaşmaya fırsat bulamazlar.

İnsanlığa Katkıları:

Soğuğa karşı olağanüstü dayanıklılığı ve direnci nedeniyle Grönland ırkı, kızak çekme görevi için ideal bir köpektir. Evde yaşamaya uyum sağlamaz.

The post Grönland appeared first on Hepgün Ajans - Ansiklopedik Bilgiler I Bilim I Haberler I Hayvansever Kanalları I Hukuk I Film I Kitap I Sağlık I Tarih I Yaşam.

Ağaçkakan, ağaçların kabuklarını gagalayarak altlarında gizlenmiş tırtıl ve böceklerle beslenen, sivri gagalı hoş renkli bir kuştur.

Ayakları dörder parmaklıdır. İkisi öne, ikisi arkaya yönelmiştir. Keskin ve çengelli tırnaklarıyla ağaç gövdelerine sımsıkı tutunur. Dik ve sivri türlerden meydana gelen, kıvrılmayan güçlü kuyruğu da destek olarak kullanır. Kısa sıçramalarla ve hızla ağaç gövdelerinde tırmanırlar.

Renkleri çeşitli olup, boyları cinsiyetlerine göre 9 ile 50 cm arasında değişir. Çok ürkek olduklarında tenha orman, park ve bahçeleri tercih ederler. Çoğunlukla ağaçlarda gagaları ile oydukları yuvalarda barınırlar.

Ağaçkakanların boyun kasları çok gelişmiştir. Beyinleri, güçlü kafatası kemikleriyle örtüldüğünden, gagalarıyla yaptıkları darbe sarsıntılarından korunurlar. Uzun, sert ve kuvvetli gagalarını bir keski gibi kullanarak, ağaç kabuklarını didiklerler. Saniyede 8, dakikada 500 kere ağaçları didikleyebilirler.

Dili uzun ve solucana benzer olup hızla, gaga ucundan daha uzağa uzanabilir. Dilin dibi, ileri gidip gelebilen kıkırdaklı bir kısma bağlıdır. Bu sayede dil rahatça ileri uzanıp geri çekilebilir. Ucu yapışkan ve kancalı olan dili ile tırtıl ve böcekleri zıpkınlayarak kabuk altındaki galerilerinden çekip alırlar. Bazı çeşitlerinin dil ucunda ince, sert, dikencikler de vardır.

Ağaçkakan, gagasıyla ağaç gövdesine belli aralıklarla vurur. Yansıyan sesleri değerlendirerek kabuğun hangi noktasında tırtıl bulunduğunu keşfeder. Böylece boşuna delme zahmetinde bulunmaz. Ağaçkakanların kabuk altlarındaki böcekleri görmeden yerlerini kesin olarak tespit edebilmeleri merak konusudur.

Ağaçlara zarar veren tırtıl, böcek ve kurtçukları yedikleri için çok faydalı olan bu hayvanlar, ilkbaharda yeşeren ağaçların kabuklarını odun kısımlarına kadar çember şeklinde didiklerler. Bu da ağaçların kurumasına sebep olduğundan, bahçıvanlar tarafından kovalanırlar. Bu kuşların bir de ceviz, badem gibi sert kabuklu ve iri taneli meyveleri ağaçların kabuk çatlaklarına sıkıştırıp sonra da içlerini yemek gibi âdetleri de vardır.

The post Ürkek Ağaçkakanlar appeared first on Hepgün Ajans - Ansiklopedik Bilgiler I Bilim I Haberler I Hayvansever Kanalları I Hukuk I Film I Kitap I Sağlık I Tarih I Yaşam.

Deniz Kaplumbağası, denizlerde yaşar. Sırt tarafı kırmızımsı kahverengi, alt tarafı ise beyazımsı açık sarı renklidir. Bacakları yüzmeye yarayacak şekilde kürek biçimi almıştır. Dış kenarlarında en fazla iki tırnak bulunur.

Yumurtalarını gece kumsallarda açtıkları çukurlara gömerler. Bir defasında 100 yuurta bırakabilir. Yavruların cinsiyeti durduğu kumun sıcaklığına göre belirlenir. 29°C’den sıcak yerlerde dişi, soğuk yerlerde de erkek deniz kaplumbağası nüfusu daha yoğun olur. Yavrular iki aylık kuluçka döneminden sonra gece vakt yumurtadan çıkarak denize giderler. Nesli tükenme tehlikesi altında olduğu için koruma altındadır.

Kaplumbağa yavruları deniz yönünü denizin pırıltısından hissederler. Suyun üzerindeki parlaklık onları çeker. Yuvadan çıkıp sel gibi denize doğru yarışlarına başlarlar. Hayat dolu ama savunmasız yavrular, kumsal boyunca beceriksizce çabalayıp dururlar. Bunların da anneleri gibi denize varabilmeleri için etrafın tamamen karanlık olması gereklidir. Işık yanan bir ev, araba, sokak lambası varsa yavrular ışığa doğru ilerler ve sonunda hepsi ölürler. Yavruların gece çıkmalarının asıl sebebi ise kızgın güneşten korunmak içindir. Gündüz çıkacak olsalar güneşin kavurucu sıcaklığı onları derhal kurutup öldürecektir.

Deniz kaplumbağaları, yumurtalarını bırakmak içinsahile çıktıklarında, tuzlu gözyaşı dökerler. Bunun sebebi, gözlerinin kenarındaki bezlerden vücutlarındaki fazla tuzun atılmasını sağlamaktır. Kaplumbağalar denizde yüzerlerken tuzlu su içerler ve vucütlarındaki fazla tuzdan kurtulmaları gerekmektedir.

Deniz kaplumbağalarının başka bir özelliği büyüdükleri zaman yumurta bırakmak için doğdukları kumsallara geri dönmeleridir. Bu kaplumbağların yumurtlamak için binlerce kilometre yüzdükten sonra doğdukları yeri nasıl buldukları bilim adamlarınca hâlen tam anlaşılamamıştır.

The post Koruma Altına Alınan Deniz Kaplumbağaları appeared first on Hepgün Ajans - Ansiklopedik Bilgiler I Bilim I Haberler I Hayvansever Kanalları I Hukuk I Film I Kitap I Sağlık I Tarih I Yaşam.

Muhabbet kuşu, papağangiller familyasından, çok yaygın biçimde kafeslerde beslenen bir papağan türüdür. Bu türün uzunluğu ortalama 19 cm’dir. Doğal renkleri sarı ve yeşil olmasına karşılık değişim sonucunda yüzlerce değişik renkte muhabbet kuşu elde edilmiştir.

Hemen hemen tümün yüzünde benekler ve üst bölümlerinde sık sıralı çizgiler vardır. Erkek ve dişi birbirine benzerse de gagalarının tabanındaki tüysüz deri, mevsime bağlı olarak renk değiştirebilir. Yavru erkeklerde bu deri pembedir, zamanla maviye döner. Dişilerde yavruyken beyaz olan deri, hayvan yaşlandıkça pembe-kahverengiye döner.

Doğal ortamları olan Avustrulya otlaklarında büyük sürüler oluşturan bu kuşlar, tohumla beslenir ve ağaç kovuklarında koloni hâlinde ürerler. Dişiler yuvalara yılda iki kez 6-8 yumurta bırakırlar.

Evcil hayvan olarak evlerde beslenen muhabbet kuşları yavruyken alınıp, sevgiyle büyütüldükleri kafes dışında uzun süreli tutulabilirler. Genellikle çok narin yapılıdırlar ve çok zekidirler. Ayrıca çok sempatik hayvanlardır. Bazı türleri konuşamayı öğrenebilirler. Bu türlerin sözcük hafızalarının 1700 kelime olduğu tespit edilmiştir. Erkek muhabbet kuşları dişilere nazaran daha hareketli ve konuşkandırlar.

Dişi muhabbet kuşları 4-5, erkekler ise 5-6 yaşından sonra çökerler. Ortalama ömürleri 9-11’dir. Beslenme şekilleri, yaşadığı yer gibi faktörlere göre daha uzun veya daha kısa yaşayabilirler.

The post Cana Yakın Muhabbet Kuşları appeared first on Hepgün Ajans - Ansiklopedik Bilgiler I Bilim I Haberler I Hayvansever Kanalları I Hukuk I Film I Kitap I Sağlık I Tarih I Yaşam.

Flamingo, Flaman olarak da bilinen bir su kuşudur. Tek bir cins ve onun altındaki altı türden oluşur. Flamingo, Anadolu’da ‘allı turna’ olarak bilinir.

Flamingolar, uzun ve ince bacaklara, yine uzun , eğri bir boyuna ve rosa rengi tüylere sahiptir. Belirgin özelliklerinden biri kıvrık bir gagalarının olması ve bunun, üst kısmıyla daldırıp da, yiyecekleri su ya da çamurdan çıkarırken filtre vazifesi görmesidir. Tüylerindeki kırmızı renk tonları, yedikleri yiyeceklerin içerdiği karotin miktarına göre değişir. Esaret altındaki genç kuşlar, çok az karotin içerikli besinler aldığından beyaz tüylere sahiptirler.

Flamingolar büyük topluluklar hâlinde, durgun sulara sahip göl, tuz gölü ya da lagünlerde yaşarlar. Diğer hayvan türlerinin az bulunduğu, sıra dışı doğa koşullarının bulunduğu yerlerden gelirler. Bunların dışında ısı farklılığının aşırılıklar gösterdiği durumlara da katlanabilirler.

Bulundukları ortamda kuş gruplarının birey sayısı 1 milyonu bulabilir. Genelde yengeç, karides gibi eklem bacaklı hayvanları, böcek larvalarını ve yosunları yerler. Aşağı doğru eğik gagası sayesinde, yiyecekleri çok zor ortamlarından dahi çıkarabilirler.

Gösterişli renkleriyle ve uzun boyunlarıyla dikkat çeken flamingolar aynı zamanda iyi birer yüzücüdürler. Flamingoların perde ayaklarıyüzmelerini kolaylaştırır. Bu perde ayakları yassı ve geniş bir yapıda olması flamingoların yumuşak çamur üzerinde bile batmadan kolaylıkla yürüyebilmelerini sağlar. Ayrıca parmakları arasında bulunan ağlar, flamingonun suyu itebilmesi için geniş bir yüzey alanı sağlamaktadır.

The post Gösterişli Flamingolar appeared first on Hepgün Ajans - Ansiklopedik Bilgiler I Bilim I Haberler I Hayvansever Kanalları I Hukuk I Film I Kitap I Sağlık I Tarih I Yaşam.

Su aygırı çok büyük memeli bir otobur hayvandır. Bilimsel ismi olan Hippopotamus, Yunanca hippos-At ve potamos-nehir kelimelerinin Latince şeklidir. İsmine rağmen su aygırı, atlardan çok balinalar’a ve yunuslar’a daha yakın akrabadır. Nil aygırı adı, ilk su aygırlarının bugün alt kısımlarında artık türü tükenmiş olan Nil kıyılarında keşfedilmiş olmasına dayanmaktadır.

Yetişkin bir su aygırının omuz yüksekliği 1,50 m, vücudu 4.50 m uzunluğundadır ki bundan, gövdeye basık kuyruk 50 cm pay alır. Su aygırı 2700 ile 4500 kg ağırlığındadır. Böylelile gergedanlarla birlikte fillerden sonraki en büyük ikinci kara hayvanı konusunda rekabet hâlindedir. Bir su aygırı belli durumlarda saatte 48 km hıza ulaşabilir.

Su aygırının kafası çok büyük, geniş, basık ve 450 kilograma kadar ulaşan ağırlıktadır. Ağzını tam olarak açtığında, 120 cm boyunda bir çocuk içine sığabilir. Kulaklar, gözler ve burun delikleri kafa profilinde oldukça yükselmiştir. Böylelikle hayvan su yüzeyinin altında yüzer ya da dinlenirken, sadece bu organlar sudan yükselirler.

Su aygırın 44 dişi vardır. Alt çenedeki kesici dişler hemen hemen domuzlardaki gibi yatay dururlar ve devasa bir tehdit oluştururlar. Yukarıdaki köpek dişlerine karşı işleyip, karşılıklı birbirlerini keskinleştirerek tehlikeli bir silah olurlar.

Kısa bacakları üzerindeki fiçi şeklindeki gövdesi hemen hemen çıplaktır. Gri-siyah deri rengi, deri çizgilerinde ve göz, kulak bölgesi çevresinde pembeleşir.

Tarihi zamanlara kadar su aygırı, Afrika’da Sahra’nın güney kesimlerinin yanında, Nil bölgesinde ve 3500 yıl önce ortadan kalktığı Mezopotamya ve Kuzeybatı Afrika’da da yaşamıştır. Daha 2000 yıl öncesine kadar Ürdün Vadisi’nde de bulunurdu. Bunun sadece, Afrika’da Sahra’nın güneyinde Aşağı Nil ve Kap Bölgesi gibi geniş alanlarda yaşar. Yavaş akan, kıyı şeridi ve kumsalı olan her büyüklükte akarsularda, ısısı 18°C ve 35°C aralığında sularda bulunur. Otlamak için,akarsuyun yakın çevresinde otluk bölgelere ihtiyaç duyar.

Su aygırları Okullar olarak tabir edilen 20 kadar hayvandan oluşan gruplar hâlinde yaşarlar. Grupların su ve karada sabit olarak sınırlandırılmış egemenlik alanları vardır. Alanın işaretlenmesi, erkek tarafından dışkısının dairesel kuyruk hareketi ile fırlatılmasıyla olur. Erkekler birbirlerine karşı kontrol alanlarını sert şekilde savunurlar. Birbirleriyle rekabet eden erkekler, ölümle de bitebilen ağır kavgalar yaparlar.

Su aygırları, suda bir hayata çok iyi uyum sağlamışlardır. Karada terleme suretiyle çok su kaybederken çok hızlı güneş yanığı olurlar. Suyun ve güneşin etkilerinden, uyarıldıklarında kuvvetli bir şekilde salgılanan pembe renkli sümüksü bir salgı ile korunurlar. Suyun altına sıkça burun deliklerinin üstüne kadar dalarlar. Bu delşkler kapandığından, su aygırı rahatça 10 dakika su altında kalabilir. Su aygırları hayatlarını su içinde geçirseler de esasında kötü yüzücülerdir. Çoğunlukla akarsuyun zemininde yürür ya da kendilerini suya taşıtırlar.

Genelde geceleri karaya çıkarlar ve düzlüklerdeki otları yerler. Günlük bitki ihtiyacı 50 kg’dır.

Aslan ve timsahlar genç su aygırlarına saldırsalar da, gençler yetişkinler tarafından korunduklarından ender olarak başarıya ulaşırlar.

Su aygırları kuraklık zamanının başlangıcında çiftleşir ve sekiz aylık bir gebeliğin ardından yağmur zamanı tek bir yavru doğururlar. Doğumda döllenme gibi su içinde gerçekleşir. Döllenme sırasında dişi nerdeyse tamamen suya bastırılır ve sadece hava almak için yüzeye çıkar. Yeni doğan aygır 30-50 kg arasında olup, doğumdan hemen sonra yürüyebilir ve kendini zeminden su yüzeyine itebilir. Anneler su içinde yavrularını emzirdikleri ve yavrunun gece otlamaya giden anneyi takip edebilmesi için bunu yapabilmeleri gerekliliktir. Genç bir hayvan yedi yıla kadar bir süre annesinin çevresinde kalır.

Su aygırı yaygın görüşün aksine barışçıl bir hayvan değildir. Afrika’da timsah ya da aslan gibi pek çok büyük hayvandan daha fazla ölüm vakasına sebep olur. Saldırı sırasında başını bir şahmerdan gibikullanırken, 50 cm’yi bulan köpek dişleri aynı şekilde tehlikeli silahlarıdır. Bunlar yetişkin bir timsahı bir ısırıkta ikiye ayırabilirler. Su aygırı kayıklara saldırmaktan da çekinmezken, küçük olanlarını ters yüz edebilecek durumdadır.

The post Kavgacı Su Aygırı appeared first on Hepgün Ajans - Ansiklopedik Bilgiler I Bilim I Haberler I Hayvansever Kanalları I Hukuk I Film I Kitap I Sağlık I Tarih I Yaşam.

Kanarya güzel sesiyle ün yapmış kafeslerde beslenen bir kuştur. Kanarya, ismini Latince’de köpek anlamına gelen ‘cannarie’ kelimesinden almıştır.

Bütün dünyaya yayılmış bir kafes kuşudur. Serçe iriliğinde olup, evcilleri sarı renktedir. Boyları 13 cm civarındadır. Yabanilerin sırtı gri çizgili zeytin yeşildir, karnı sarımtırak yeşildir. Dişilerin renkleri daha soluktur. Yabani kanaryaların sesi daha etkileyici ve kuvvetli olduğu hâlde, kafes kanaryaları kadar değişken değildir. Sadece dişi kanaryalar ötebilir. Evcillerin renkleri, esaret hayatın etkisiyle sarıya dönüşür. Nadir olarak beyaz ve kırmızımsı olanları da vardır. Tohum ve taze bitkiyle beslenirler.

Dişiler tüy, kıl, yosun ve köklerden ağaç veya çalılara fincan şeklinde gizli yuvalar yaparlar. Dişi, kahverengi benekli açık mavi renkli 3-5 yumurta yumutlar, kuluçka süresi 13 gündür. Bu devrede erkek kanarya dişiyi devamlı besler. Yavrular çıplak ve gözleri kapalı olarak yumurtadan çıkarlar. 17 günde tüylenerek üçüncü hafta sonunda yuvayı terk ederler.

The post Güzel Sesli Kanaryalar appeared first on Hepgün Ajans - Ansiklopedik Bilgiler I Bilim I Haberler I Hayvansever Kanalları I Hukuk I Film I Kitap I Sağlık I Tarih I Yaşam.

Karidesler, Avrupa denizlerinde ve Kuzey Amerika kıyılarında yaşayan, kabuklular sınıfından on ayaklı eklembacaklılardır. Tatlı sularda yaşayan türleri de vardır ve çoğunlukla tropikal bölgelerde yaygındır.

Silindirik vücutlu, uzun duyargalıdır. Boyları 1-30 cm arasında değişir. Vücudu kalsiyum karbonattan meydana gelen bir zırhla örtülüdür. Gövdesi eklemlidir. Geniş yüzgecimsi kuyruğunu sallayarak geri geri yüzer. Yumurtalarını ve çıkan yavrularını gelişinceye kadar karın altı bacakları arasında taşır.

Karidesler oymağının yedi familyası bilinmektedir. En yaygını çalıkaridesgillerdir. Beş çift bacaklarının en az iki çifttinde kıskaçlar bulunur. Kuyrukları belirgin olup, yelpazeye benzer. İki çift olan duyargaları ise çok uzun ve iki çatallıdır. Bu çatallardan en az bir tanesi geriye kıvrılarak, karidesin yarıkların içine geri geri girmesini sağlar ve arkadan gelen tehlikeyi haber verir. Tehlike karşınsında karidesin en belirgin tepkisi, ani bükülmeyle kendini korumaya çalışmasıdır. Genelde topluluk hâlinde bulunup hareket etmeleri, çoğu zaman düşmanları tarafından dev bir organizma gibi görünmelerine sebep olur. Vücut renkleri, bulundukları çevreye uyacak biçimde değiştirebilmektedir.

Küçük balıklarla beslenen büyük kıskaçlı avcı tipler olduğu gibi, kum arasındaki besin parçacıklarıyla beslenen çöpçü tipler de vardır. Bunların bazı türlerinde besin parçacıklarını rahat toplamak için kıskaçları üzerinde fırçamsı kıllar mevcuttur.

Türlerinin arasında temizlikçi karidesler olarak anılanları da vardır. Görevleri okyanustaki balıkları temizlemektir. İki uzun beyaz anteni olan karides temizlenmeye ihtiyacı olan balığın üzerine yerleşir yerleşmez balık, sabırla derisinin ya da yarasının üzerindeki parazitlerin yenmesini bekler. Temizlikçi karides, rahatsızlık verici parazitleri almak için ağzının içine bile girebilir. Bu temiz ekibi, balığın tamamen temizlendiğinden emin olana kadar görevini sürdürür.

The post Temizlikçi Karidesler appeared first on Hepgün Ajans - Ansiklopedik Bilgiler I Bilim I Haberler I Hayvansever Kanalları I Hukuk I Film I Kitap I Sağlık I Tarih I Yaşam.

Foklar, Etçiller takımının en büyük yüzgeçayaklı familyasıdır. Soğuk ve ılıman denizlerin kıyılarında yaygındırlar, tropik denizlerde çok az türleri buunur. Familyanın Türkiye’de rastlanabilen tek temsilcisi Akdeniz foku’dur.

Fokların ortalama ölçüleri morslar ve denizaslanıgillerden küçüktür. En küçükleri Baykal Gölü foku ve kıvrak fok, 110-140 cm uzunluğa ve 50 kg’dan biraz fazla bir ağırlığa ulaşırlar. Büyüklük rekorunu 6,5 metre uzunluğa ve 4 ton ağırlığa kadar varan deniz fili tutmaktadır.

Fokların dış görünüşlerine bakıldığında boyunları yokmuş ve kafaları doğrudan vücutlarının üstüne oturuyor gibi görünürler ama bütün memelileride olduğu gibi onların da boyunlarında yedi eklem bulunur ve boyunlarında güçlü kasları vardır. Yüzerken kafalrını eğik tutarlar; ama avlarını yakalarken hemen kafalarını dikerler. Su altında 40 kilogramlık su basıncına dayanabilirler, bu da onların suda rahat hareket etmesini sağlar.

Yavru fok yüzmeyi öğreninceye dek su üstünde kalmak zorundadır. Bu sırada postu, kamufle olup saklanabileceği şekilde beyaz renktedir. Büyüyüp geliştikçe postu koyulaşır.Kalın kürkünün hemen altındaki 10 cm kalınlığındaki yağ tabaka ise onu soğuktan korumaya yeter. Korunmasız gibi görünen bu yavru, beyaz kürkünün rengi ile düşmanlarından, kalın yağ tabakası sayesinde de donmaktan korunur.

Fok, avını gzölerini kullanmadan, suda bıraktığı izleri takip ederek bulur. Bu izler çıplak gözle görülemeyen, avın hareketiyle suda oluşan hidrodinamik dalgalardır. Fok, avına yalnızca bu izleri takip ederek ulaşır. Bu yetenekleri sayesinde fokların karanlık ya da bulanık sularda avlanmaları hiç de zor olmaz.

Fok, memeli bir hayvandır. Hayatta kalabilmesi için hava alması şarttır. Bu yüzden buzda kendine bir çıkış deliği arar, eğer delik bulmaz ise kendine çıkış oluşturmak zorundadır. İşte bu noktada uzun dişleri kendisine yardım eder. Uzun dişleriyle buzu rahatça kemirir, kırar ve böylece havaya kavuşur.

Deniz suyu özellikle derinlerde çok serindir. Soğuk sularda yaşayan canlılardan olan foklar bu nedenle derilerinin altında kalın bir yağ tabakasına sahiptirler. Bu tabaka fokların vücut ısısının çok çabuk kaybolmasını önlemeye yarar. Fokların ilginç özelliklerinden başka bir tanesi de dişi fokların bilinen en zengin, en besleyici sütü üretmeleridir. Bu süt zorlu koşullarda yetişen yavruların çok süratli büyümelerini sağlar.

The post Dayanıklı Foklar appeared first on Hepgün Ajans - Ansiklopedik Bilgiler I Bilim I Haberler I Hayvansever Kanalları I Hukuk I Film I Kitap I Sağlık I Tarih I Yaşam.